POCZĄTEK
Nasz błękitny dom
Gdzie kołyszą się morskie lilie
Rozmawiałam
Ze swoimi niezliczonymi
Braćmi i siostrami
W podwodnym języku
Pamiętasz?
Dawno temu
Mieszkaliśmy razem
W błękitnym morzu
Meduzy, koniki morskie
Ryby i kraby
One wszystkie były
Twoim rodzeństwem
Sosuke! Wracaj zaraz na górę!
Dobrze.
Złota rybka.
Utknęła.
Dziwne.
Ał.
Chyba nie żyje.
Polizała mnie. Żyje!
Sosuke, na górę!
Liso, złapałem złotą rybkę!
Dziwny ten wiatr. Sosuke, zaraz pojadę sama!
Gdzie moja córka?
Co? Złapał ją mały człowiek?
Niedobrze. Bardzo niedobrze.
Nie umieraj proszę.
Ożyła!
Sosuke, spóźnię się do pracy.
- Liso, złapałem złotą rybkę. - Złotą rybkę?
- Na dole, przy skałach. - Tak?
Przepraszam, ale nie zamawiałam odchwaszczania.
Ależ to czysta morska woda. Potrzebuję dużo wilgoci.
Lepiej, żeby to nie był środek na chwasty. Do widzenia.
Źle. Bardzo, bardzo źle.
Dziwny człowiek. Ale pamiętaj, żeby nie oceniać innych po wyglądzie.
Nie będę.
Zabierzesz to do przedszkola?
Tak.
Nauczycielka nie będzie zła?
Nie martw się. Zaopiekuję się nią.
Jest śliczna.
Zaraz zablokują przejazd.
Szybko, wcinaj śniadanie.
Może ona jest głodna? Chcesz trochę?
Skaleczenie zniknęło?
Wiesz, Liso, nazwę ją Ponyo.
Myślę, że ona jest czarodziejska. Moje skaleczenie zniknęło.
Wolisz szynkę?
- Liso, Ponyo lubi szynkę. - Tak jak ja.
Skręcaj!
Ludzie są obrzydliwi!
Pospiesz się, Liso!
Ależ tu brudno. To skandal.
Dzień dobry!
Spójrz, Ponyo, tam jest nasz dom.
- Dojdziesz już sam? - Jasne.
- Baw się dobrze. - Do zobaczenia.
Przepraszam za spóźnienie.
- Przyprowadź drugi wózek. - Dobrze.
Dzień dobry, Sosuke.
Jestem zajęty, Yoshie. Później porozmawiamy.
- No trudno. - Sosuke, zaczekaj…
Nie teraz, Toki. Jestem zajęty.
A może jednak pani będzie zła?
Już wiem.
Tutaj będziesz bezpieczna. Przyjdę później.
A jeśli zjawi się kot?
Zostań tu, niedługo wrócę.
Do zobaczenia.
Mała na pewno będzie dziś zadowolona.
Dziękuję. Pa, pa.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry, Sosuke.
Wszystko dobrze?
- Sosuke. - Kumiko.
Mam nową sukienkę. Podoba ci się?
- Sosuke, pobawimy się? - Nie teraz. Jestem zajęty.
- A co robisz? - Po prostu jestem zajęty.
- Ale z ciebie nudziarz. - Właśnie.
Ponyo!
Sosuke.
- Kumiko... - Co tam masz? To wbrew zasadom.
Nieprawda. Te krzaki są poza terenem szkoły.
Co tam chowasz?
To złota rybka.
- Jest wyjątkowa. Nazywa się Ponyo. - Ponyo? Pokaż mi ją!
- Obiecasz, że nikomu nie powiesz? - Obiecuję.
Prawda, że śliczna?
To najgrubsza złota rybka, jaką w życiu widziałam.
Nic nie szkodzi. Kumiko była dla ciebie niemiła.
Doleję ci wody.
Ponyo!
Przepraszam.
Czy mi się wydaje, czy słyszałam głos Sosuke?
Ale przecież on powinien być teraz w przedszkolu. Musiałam się przesłyszeć.
Jestem tutaj, Yoshie.
Całe szczęście. Znaczy, że jeszcze nie zwariowałam.
- Chcecie zobaczyć niespodziankę? - Co to takiego?
Najpierw zgadnijcie, jakiego jest koloru.
- Czerwonego? - Czerwonego?
Zgadłyście. Skąd wiedziałyście?
- Pokaż nam. - Dobrze.
- Popatrz tylko. - Jaka śliczna.
Nazywa się Ponyo. Uwielbia szynkę. I umie czarować.
Polizała mój kciuk i sprawiła, że skaleczenie zniknęło.
Moim plecom przydałaby się odrobina magii.
Wspaniale byłoby móc znów pobiegać.
Muszę zapytać Ponyo.
Mogę na nią spojrzeć?
Jasne.
Wielkie nieba. To coś ma twarz.
Wrzuć to z powrotem do oceanu, zanim sprowadzi tsunami.
Co ty taka przesądna, Toki?
Znasz powiedzenie: „Złapiesz rybę o ludzkiej twarzy,
‎sprowadzisz tsunami”?
Tsunami. Na pomoc!
Tsunami! Odnieś ją do oceanu!
Tsunami!
- Co się stało, Toki? - Popatrz na moje ubranie!
Sosuke!
Sosuke! Wróć tu zaraz i przeproś.
Nie martw się. Będę cię chronił. Obiecuję.
Sosuke.
Ponyo!
Ponyo. Sosuke.
Ponyo kocha Sosuke.
Ja też cię kocham.
Ponyo kocha Sosuke.
Ponyo!
- Ponyo! - Sosuke!
Ponyo!
Wiem, że ci przykro, ale tak będzie lepiej.
Ponyo jest rybą. Nie może mieszkać w wiadrze. Jej domem jest ocean.
Mam nadzieję, że ten dziwak już sobie poszedł.
Dasz liza? Szybko, rozpuszcza się.
Pychota.
Koichi wraca dziś do domu.
Będzie mu przykro, jeśli będziesz smutny.
Nie chodź już dzisiaj nad wodę, dobrze?
Sosuke?
‎Chodź do środka.
Może wiaderko pomoże Ponyo znaleźć drogę powrotną.
Jest tylko jeden sposób, żeby się przekonać.
Odbierzesz? To pewnie Koichi.
Halo?
Tak, to ja.
KOGANEI MARU
Tak, to ja.
Nie dotrę dziś do domu. Dam znać, jak zejdę na ląd.
Lepiej dam ci Lisę.
Koichi? Tak… Co? Nikt inny nie może tego zrobić?
Świetnie… zostaw żonę i syna samych na klifie.
Niech to!
Sosuke, idziemy do restauracji.
Ja chcę zjeść w domu.
To Koichi! Tam jest! Zgaś światło!
To Sosuke. Ma dopiero pięć lat, a już zna morsa.
Twoja żona pewnie jest zła.
Mówi, że mu przykro.
G-Ł-U-P-E-K.
Mówi, że cię kocha. Bardzo, bardzo, mocno.
GŁUPEK
Ale fajnie!
WRACAJCIE BEZPIECZNIE
DZIĘKUJĘ
DOBRANOC
Nie płacz, Liso.
Ja nie płaczę. Chociaż obiecałem Ponyo, że się nią zaopiekuję.
Ciekawe, czy ona teraz płacze.
Dobra, pobawmy się.
Dziś nie pora na łzy
Ała!
Nie martw się, Sosuke. Zrobiłeś, co mogłeś. Ponyo nic nie będzie.
Zjedzmy coś. Podzielimy się porcją Koichiego.
To wszystko moja wina. Jesteś jeszcze za młoda, żeby zrozumieć magię.
Ile razy ostrzegałem cię przed ludźmi? Nie wolno ci tam wracać.
Proszę, musisz coś zjeść. Słyszysz mnie, Brunhildo?
Chcę szynkę.
Szynkę? Coś ty tam na górze robiła? Przyznaj się, Brunhildo.
Nie nazywam się Brunhilda, tylko Ponyo.
Ponyo?
Ponyo kocha Sosuke. Ponyo chce być człowiekiem.
Człowiekiem? A co ty wiesz o ludziach?
Okradają morze z życia.
Sam kiedyś byłem człowiekiem. Ale wolałem poświęcić się dla Natury.
Ręce! Ponyo chce mieć ręce! I nogi.
Ponyo chce nogi jak Sosuke.
Nie ma mowy!
Wyrosłam sobie ręce. I nogi. Spójrz.
Chyba mi nie powiesz, że spróbowałaś ludzkiej krwi.
Wracam do Sosuke.
Nie! Jego krew zmieniła twoje DNA!
Zmiany, cofnijcie się.
Cofnijcie się...
Potrzebuję więcej mocy.
Wypuść mnie!
‎Ja chcę wyjść.
Chcę wyjść!
Wypuść mnie!
Nie ruszaj się.
Zmiany, cofnijcie się.
Nie możesz być jednocześnie człowiekiem i istotą magiczną.
Już teraz ma potężną moc. Zupełnie jak jej matka.
Moja moc powstrzyma ją tylko na chwilę.
Potrzebna mi pomoc jej matki.
Nie zbliżajcie się do eliksirów. Sio, sio. Wynoście się stąd.
Moje osłony słabną. Nieomal naruszyłem równowagę w przyrodzie.
Muszę zachować spokój. Kiedy pomyślę o tym, że znowu ją spotkam…
Skoncentruj się. Ta partia powinna już być gotowa.
Tu nie ma przecieków.
Zawiasy się poluzowały.
Muszę je jak najszybciej naprawić.
Gdyby cokolwiek się tu przedostało...
Czuję moc oceanu w moim własnym DNA.
Kiedy ta studnia się napełni, ocean zakwitnie nowym życiem.
Tak jak pradawne morza kambryjskie.
Natura zatriumfuje nad ludźmi.
Muszę to naprawić.
Zęby.
Ojej!
Wracam do Sosuke!
Sosuke!
Trąba powietrzna! Kapitanie, niech pan spojrzy!
Wielka fala! Ster maksymalnie w lewo!
Co to jest?
Kapitanie straciliśmy łączność.
To mała dziewczynka. Chyba w wieku Sosuke.
Pa, do jutra.
Powodzenia. Trzymajcie się.
Chcesz tu zaczekać na Lisę?
Nie, pójdę na skróty. Do widzenia pani.
Do widzenia. Uważaj na siebie.
Przykro mi, Sosuke. Wysiadł prąd i drzwi nie działają.
W szkole wszystko w porządku?
Damy sobie radę, Liso. Idźcie do domu.
Na pewno?
Nie przejmuj się. Zostaniemy tu na noc.
Wy idźcie, póki jeszcze jest czas.
Zaczekaj tu, Sosuke.
Dobrze.
Cześć, Yoshie.
To ty, Sosuke. Jest tak ciemno, że ledwie cię widzę.
Proszę, to dla ciebie.
A cóż to takiego?
- Dla ciebie też coś mam. - Dziękuję.
Zupełnie nic nie widzę. Tyle zamieszania z powodu mżawki.
Chcę spać we własnym łóżku.
- No proszę. Od razu lepiej. - To twoja złota rybka.
Może światło wróciło, bo Sosuke jest z nami.
Wiatr o sile przypominającej tajfun.
Statki powinny zachować wyjątkową ostrożność.
Głupi telewizor.
Ci głupcy nie potrafiliby przewidzieć drogi z własnego łóżka do łazienki.
Powinieneś iść do domu, Sosuke.
‎Twoja złota rybka ‎przyniesie nam szczęście.
Na pewno wszystko będzie dobrze.
Dobrze.
To dla ciebie, Toki.
Nie wiem, co to jest, takie jest pogniecione.
Spójrz z tej strony.
- Już wiem. Konik polny. - Nie, to Koganei Maru.
Statek twojego ojca, tak?
Ja tu wciąż widzę konika polnego.
Pożegnaj się, Sosuke. Musimy jechać.
Dobrze.
- Do widzenia wszystkim. - Do widzenia.
Nie daj się porwać wiatrowi.
Wskakuj do środka.
Telefony też nie działają.
Może jest okropnie wzburzone.
Czy statki zatoną?
Są bezpieczne na morzu. Koichi na pewno też.
- Liso, tam jest wielka ryba! - Zapnij pasy.
12. OHAMA
Nie możesz tędy przejechać, Liso.
Ewakuujemy wszystkich z tej strony rzeki.
Ale w domu seniora są ludzie!
Falochron jest bardzo wysoki. Nic im nie będzie.
Muszę dojechać do domu.
- Tędy nie przejedziesz. - Jedź drogą przez góry.
Trzymaj się, Sosuke.
- Stój! - Uważaj na tę falę!
Zbliża się. Uciekajmy!
- Ryby płyną za nami! - Zapnij pas, Sosuke.
Trzymaj się mocno.
Fale są coraz większe.
- Tam była dziewczynka! - Co?
Jechała na rybie!
Gdzie?
Te fale są jakieś dziwne. Sosuke, gdzie ją widziałeś?
Tam, biegła po grzbiecie ryby.
Co ty gadasz?
Jedziemy, Sosuke.
Trzymaj się. Jesteśmy już prawie w domu.
Tam jest dziewczynka! Lepiej chodź z nami!
Zostań tu, Sosuke!
Znasz ją, Sosuke?
Ponyo?
Tak, to ja!
To naprawdę ty!
Liso, Ponyo wróciła. Zmieniła się w dziewczynkę.
Sosuke to sprawił!
Posłuchajcie mnie oboje.
‎Czasem życie jest ‎tajemnicze i zadziwiające.
Ale musimy zachować spokój. Tak?
Tak.
Dobrze…
Zdejmij kurtkę, Sosuke. Ponyo, ty potrzymaj lampę.
Przyniosę ręczniki.
Chodź, Ponyo!
Wszystko pachnie tobą!
Ponyo!
Mam cię! Trzeba cię wysuszyć.
Masz śliczne rude włoski.
Ty już jesteś sucha.
Ponyo była rybą, woda jej nie moczy.
Ładnie pachnie.
Dobrze. Kto chce coś gorącego do picia?
Możesz mi poświecić, Ponyo?
Już!
Zobaczmy, czy jest woda!
- Uwaga! - Uwaga!
- Woda! - Woda!
Na zewnątrz mamy zbiornik na wodę.
Myślicie, że kuchenka działa? I... pstryk! Działa.
- Działa! - Mamy butlę z gazem.
Siadajcie.
- Dobrze! - Dobrze!
Ponyo, chodź tutaj.
Usiądź na krześle.
Możesz to wszystko odłożyć?
- Potrzebne ci będą ręce. - Mam stopy!
Super!
Co robicie?
Ponyo umie ruszać palcami stóp jak u rąk.
Proszę bardzo.
Pycha.
Tego mi było trzeba.
Co będziemy teraz robić?
- Ja chcę szynkę! - Ponyo uwielbia szynkę!
W takim razie przygotuję kolację. Ale najpierw uruchomimy prądnicę.
Bez niej nie przywołamy Koichiego przez radio.
Koichi to mój tata.
- Jest złym czarownikiem? - Nie.
‎Jest kapitanem statku.
A kim jest twój tata, Ponyo?
Nazywa się Fujimoto! Trzymał mnie w bańce.
Dlatego odpłynęłam z domu.
A twoja mama?
Jest wielka i bardzo piękna. Ale czasem przerażająca.
Zupełnie jak Lisa.
Ponyo, poświeć tutaj proszę.
Może przewody się zatkały.
- Zatkały? - Zatkały?
Zatkały się.
- Udało się! - Ale super!
Ponyo, jesteś niesamowita.
Antena! Antena!
Liso, czy wszystkie statki zatonęły?
Nie widzę żadnych świateł.
- To boli! - Co się dzieje?
Coś wywołuje bardzo silne zakłócenia.
Tu JA4LL, tu JA4LL.
‎Odezwij się, Koichi.
Tu Lisa, Sosuke i Ponyo. U nas wszystko w porządku.
Zaraz będziemy jeść kolację.
Szynka!
Wsypaliście makaron? Ostrożnie, woda jest gorąca.
- Teraz trzeba poczekać. - Trzy minuty.
Zamknijcie oczy! Jeszcze chwilę.
Nie podglądaj.
Już możecie patrzeć.
‎I... gotowe.
- Szynka! - Ostrożnie, gorące.
Liso, Ponyo zasnęła.
- Czy ona przyszła z bardzo daleka? - Na pewno.
Spójrz, Sosuke. Morze się uspokoiło.
- Dlatego, że Ponyo zasnęła? - Zobacz, światło.
- Ktoś idzie w naszą stronę. - Ludzie z domu seniora?
- Zniknęło. - Było gdzieś obok parku.
Zostań tu z Ponyo.
Być może ewakuują dom seniora. Muszę sprawdzić, czy nic im nie jest.
- Sosuke, muszę pomóc seniorom. - Pójdę z tobą.
Powinieneś zostać z Ponyo.
Chcę iść z tobą. Ponyo też może iść.
‎Idę z tobą.
Sosuke, nasz dom jest w czasie burzy jak latarnia morska.
Wszyscy na nas liczą. Ktoś musi tu zostać.
Nie rozumiem, skąd wziął się ten sztorm,
ale muszę mieć pewność,
‎że seniorzy są bezpieczni.
Wiedząc, że tu jesteś, będę się lepiej czuła.
Nie martw się, niedługo wrócę.
Obiecujesz?
- Obiecuję. - Obiecałaś.
Kocham cię, synku.
Kapitanie! Widać światła portu!
Nareszcie. Weźmy na nie kurs.
Nie rozpoznaję tego portu.
Czyżby sztorm zdmuchnął nas w stronę Chin?
To nie jest góra ani port. To są statki.
Ta góra na oceanie to cmentarzysko statków.
Co tu się dzieje?
- Silniki stanęły! - Zatrzymać statek! Kotwica w dół.
Tak jest!
Coś się do nas zbliża.
Bogini morza?
Silnik! To była ona!
Też ją widziałeś? Myślałem, że mam zwidy.
Ochroń nas od złego...
Wyżej, wyżej!
Magiczna osłona? Jak ona to zrobiła?
O nie! Zmieniła się w człowieka!
Nie ruszajcie się! Co wy wyprawiacie?
Przestańcie, to niebezpieczne.
Jestem waszym ojcem.
Nie rozumiecie? Musimy ratować waszą siostrę.
Przybyła! Usłyszała moje wołanie.
- Fujimoto... - Minęło tyle czasu, ukochana.
Jaki piękny ocean.
Pełen magii i potężnej mocy.
‎Zupełnie jak moje pradawne, ‎dewońskie morza.
Ponyo skosztowała ludzkiej krwi i dobrała się do moich eliksirów.
Ponyo! Co za urocze imię.
To wszystko moja wina.
Ponyo zrobiła dziurę w materii rzeczywistości.
Mała nie zdaje sobie sprawy ze swojej mocy.
Równowaga została zachwiana. Ona nawet ma chłopaka.
Jeśli czegoś nie zrobimy, planecie grozi zagłada.
Już się zaczęło. Gwiazdy spadają! Pole grawitacyjne Ziemi…
Spokojnie, kochany.
Sosuke – tak ma na imię?
Kochacie swoją siostrę, prawda?
Posłuchaj, mój drogi, a jeśli Ponyo zmieniła się w człowieka na dobre?
Użyj starej magii.
Jeżeli miłość Sosuke jest prawdziwa, Ponyo na zawsze straci swoją moc.
Ale jeśli nie, zamieni się w morską pianę.
Wszyscy z niej powstaliśmy.
Ale on ma dopiero pięć lat.
Śpijcie spokojnie, dzieci.
Sosuke!
- Cześć, Ponyo. - Cześć, Sosuke.
Prawie nas zalało.
Gdzie jest Lisa?
Musiała gdzieś utknąć. Szkoda, że nie mamy łodzi.
Tam jest łódź.
- Jest za mała. - Wcale nie.
Dzięki!
- Świeczka też jest większa. - Zmieścimy się.
- To fantastyczne. - Fantastyczne.
- Złap z tamtej strony. - Dobra.
- Gotowa? - Tak.
Doskonale trzyma się na wodzie.
Nie widzę przecieków.
Musimy napełnić bojler.
Tędy jest zasysana woda.
Potem się podgrzewa i wylatuje z drugiej strony.
Jak rakieta.
- Wygląda na to, że wszystko gra. - Wszystko gra?
Tak.
- Wszystko gra? - Wszystko gra.
Wszystko gra. Wszystko gra.
ZAPAŁKI
Gorące?
- Gorące. - Gorące!
- Świeczka się pali. - Pali się!
Gorące, gorące, gorące!
Gorące, prawda?
Działa.
- Sosuke, wszystko gra? - Tak.
- Płyniemy! - Zgadza się!
Ale zabawa! Świeca się pali.
Jest bardzo gorąca.
Ponyo, obserwuj morze. Ja będę sterował.
Ja obserwuję.
- Tam jest droga. - Tą drogą pojechała Lisa.
- Nie widzę jej. - Zobaczysz. Obiecała, że wróci.
Patrz, pradawne ryby. Pochodzą z dewonu.
Tam jest Bothriolepis.
- A tamta to… - Dipnorhynchus.
Dipnorhynchus.
- Ta jest ogromna! - To Devonynchus.
To Devonynchus.
- Ahoj! - Ahoj!
Łódź!
Ahoj!
Wołają nas!
‎Ahoj!
Tam!
Nieźle, co?
Zatrzymaj łódź, Ponyo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Ależ macie piękny statek.
Jesteś tym małym synkiem Lisy, prawda?
- On nie jest mały. To Sosuke. - A to Ponyo.
Dawniej byłam rybą.
Naprawdę? Ponyo… jakie ładne imię.
Bardzo.
Widzieliście Lisę?
Lisę?
‎Nie ma jej z wami?
- Jest w ośrodku. - W domu seniora?
To moje maleństwo.
Co się stało, kochanie?
To dla nas?
Puść, skarbie.
Dziękuję.
‎Ładnie pachnie.
Jest pyszna.
Lisa ją zrobiła.
To dla malucha.
Och, przepraszam. On jest jeszcze za mały na zupę.
Ale jeśli ja ją zjem, będę miała dla niego mleko.
Lisa też dawała mi swoje mleko.
- Ponyo, mogę wypić tę zupę. - No dobrze.
Dziękuję.
To mieszkańcy miasta. Zupełnie jak na paradzie.
Ahoj! Czy ktoś z was potrzebuje pomocy?
Dziękujemy, ale nic nam nie potrzeba.
Płyniemy do Hotelu Przylądek.
Dla waszego bezpieczeństwa płyńcie za nami.
Dobrze, popłyniemy.
- Całe miasto się tu zebrało. - Oby nikomu nic się nie stało.
- Ponyo, ruszamy. - Zaczekajcie chwilę.
Mleko!
‎Ale…
- Na mleko! - Ponyo wyjadła z nich całą szynkę.
Dziękuję, będę miała dzięki nim mnóstwo mleka.
Sosuke, nie przyda ci się dodatkowa świeca?
Dzięki, Ponyo ją powiększy. Do widzenia.
- Trzymajcie się. - Bądźcie ostrożni.
Co się stało?
Nie płacz.
Ponyo!
Hej, Sosuke!
To Sosuke!
To prawda!
Gdzie jest Lisa?
Nie ma jej z wami?
Płyniemy po nią.
Wciąż nie wierzę, że wczoraj pokonała tę falę.
Sosuke, zabierz mnie ze sobą!
Później, Kumiko. Teraz jestem zajęty.
Cały dom seniora został ewakuowany do parku.
- Bezpiecznej drogi! - Powodzenia!
Później wyślemy po wszystkich łódź.
Powodzenia, kapitanie.
Ponyo, świeca się prawie wypaliła.
Ale nie martw się, mamy drugą.
Ałć. Cały czas jest gorące.
Pa, pa.
- Proszę. Możesz ją powiększyć? - Jasne.
Ponyo, dobrze się czujesz?
Ponyo?
Ponyo!
Mam grunt. Wreszcie mogę iść.
Tam jest droga!
Łódź się kurczy! Ponyo!
Ponyo... Obudź się!
Sosuke...
Przestraszyłaś mnie. Myślałem, że zamieniasz się w rybę.
Samochód Lisy. Ponyo, chodź. To jej samochód.
Lisa!
Proszę, twoja łódka.
Woda płynie ci z oczu.
Poszukajmy Lisy.
Tak.
SŁONECZNIK
- Czekaj, zapomniałaś laski. - A na co mi laska?
Następny wieloryb.
Ale cudownie!
Kolana przestały mnie boleć.
I czego myśmy się tak bały?
- Jesteśmy po Drugiej Stronie? - Nieważne. Tu jest cudownie.
- Moje panie! Proszę do mnie. - Idziemy.
- Biegniemy. - Tak cudownie jest biegać.
- Będę pierwsza. - Ja wygram!
Pierwsza!
Ależ jesteś szybka, Kayo.
Bardzo proszę o ciszę.
Nadchodzi chwila prawdy. Sosuke i Ponyo zaraz tu będą.
- Jakie to romantyczne. - Czy miłość zwycięży?
Jestem taka podekscytowana!
Pięknie!
Moje drogie. Wkrótce będziecie świadkami świętej próby miłości.
Panie Fujimoto, chyba niczego pan nie knuje?
Bzdura, przecież jest jej ojcem.
Nic im nie będzie.
Jeśli ona się nie obudzi. Panie wybaczą.
Chciałabym mu wierzyć.
Dokąd poszła Lisa?
Od wielu godzin rozmawia z matką Ponyo.
Biedna Lisa. Mam nadzieję, że nic jej nie jest.
O czym one mogą rozmawiać?
Dowiedzmy się! Liso!
Liso!
Wszystkie czekamy na Ponyo i Sosuke.
Liso!
Nie martw się, proszę.
Nic mu nie będzie.
Sosuke jest silny.
Dziękuję wam. Przyda mu się wasze wsparcie.
No pewnie!
Spójrz, tunel.
PARK MIEJSKI SANJO
DROGA JEDNOKIERUNKOWA
STOP PIERWSZEŃSTWO
STOP
Już tu kiedyś byłem.
‎Ponyo?
Nie podoba mi się tu.
Trzymaj mnie mocno za rękę.
Ponyo!
Proszę, nie umieraj.
Ponyo!
Ponyo! Obudź się, Ponyo!
Pozwól jej spać.
Czekałem na ciebie.
Lisa i starsze panie też na ciebie czekają.
Lisa?
Chodź ze mną. Zabierz ze sobą Ponyo.
Nie budźmy jej. Niech odpoczywa.
Sosuke!
Nie słuchaj tego szaleńca.
Namówił wszystkich, żeby z nim poszli.
- Toki! - Ale mnie nie nabierze!
Mamy mało czasu. Nie widzisz, co się dzieje?
Jeśli księżyc zbliży się jeszcze bardziej, zginiemy.
Tylko na tyle cię stać?
- O rany... - Sosuke, chodź do mnie.
Posłuchaj, Sosuke. Jesteś ostatnią nadzieją tej planety.
Nie zmuszaj mnie do użycia siły.
Ponyo!
Tak się odnosisz do ojca?
Ponyo!
Biegnij, Sosuke.
Nic nie rozumiesz!
Dasz radę!
Skacz!
Co znowu?
- Lisa! - Sosuke!
Ponyo!
- Spójrzcie. - Gdzie my jesteśmy?
A więc to jest Sosuke.
Dzień dobry. Pani jest matką Ponyo?
Tak. Dziękuję, że przyprowadziłeś do mnie moją córkę.
Ponyo chciała być taka jak ty, ale uwolniła potworną moc.
Aby mogła stać się człowiekiem, ktoś musi ją pokochać taką, jaka jest.
- Wiesz, że Ponyo była rybą, prawda? - Tak.
Kropla twojej krwi uczyniła z niej człowieka… prawie.
Wiem. Ponyo polizała moją ranę, a ona się zagoiła.
To dlatego się zmieniła!
Potrafisz zaakceptować ją taką, jaka jest?
Zawsze będę ją kochał. Może być rybą, człowiekiem czy czymś pomiędzy.
Ponyo, chodź do mnie.
Sosuke obiecał, że będzie cię akceptował, kimkolwiek będziesz.
Ale najpierw ty musisz zrezygnować ze swojej mocy. Chcesz tego?
Tak.
Pocałuj tę bańkę, gdy wrócisz na ląd,
a Ponyo zamieni się w dziewczynkę.
Słyszałaś, Ponyo?
‎Dziękuję, matko Ponyo.
Równowaga w przyrodzie została przywrócona.
Wspaniale, Sosuke.
Sosuke!
Dziękuję ci, Liso.
To ja dziękuję tobie, Gran Mamare.
Tu jesteście! Nic wam nie jest?
Czekajcie, a fotele?
Nie trudź się. Pójdziemy pieszo.
Jakież to wszystko ekscytujące.
To chyba należy do ciebie.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Opiekuj się nią.
To Koichi.
Koichi!
To Lisa! I Sosuke! Ahoj!
Spójrz, Ponyo. Koichi wrócił!
Ponyo, Ponyo, Ponyo małą rybką jest
A rybka jak to rybka W głębinach dom swój ma
Ponyo, Ponyo, Ponyo to dziewczynka też
Policzki ma różowe i oczka czarne dwa
Papa, rapa, hop, hop i bęc
Nóżki mam dwie i do was mogę biec
Klaszczmy raz dwa, machajmy też
Rączki mam dwie, za rączki złapmy się
Gdy skaczę wraz z nią do góry
To serce skakać też chce
Uścisk, buziak, tulak
Ja bardzo mocno kocham ją
Rudowłosą
Ponyo, Ponyo, Ponyo małą rybką jest
A rybka jak to rybka W głębinach dom swój ma
Ponyo, Ponyo, Ponyo to dziewczynka też
Policzki ma różowe i oczka czarne dwa
KONIEC